دلهای شکسته

این شعر تا ابد با تو خواهد زیست

حتی وقی که من دیگر نباشم

یا وقتی که دیگر میان ما عشقی نباشد

شعر عاشقانه بیشتر از آدمها می ماند

عاشقانت تو را ترک می کنند

اما شعر عاشقانه

همیشه با تو خواهد بود

پس بگذار برایت شعری عاشقانه بخوانم!

شعری از اعماق جان٫

که مرا به یاد تو آورد......

شعری که همیشه با تو بماند

چی بگم از كجا بگم
دردمو با كیا بگم
بهتره كه دم نزنم
حرفی از عشقم نزنم
از عشقی كه گم شد ورفت
عاشق مردم شدو رفت
عشقی كه بی فروغ نبود
برای من دروغ نبود
بغض نشسته تو گلوم
وقتی نشستی روبه روم
من از خودم چرا بگم
باید از اون چشا بگم
خیره تو چشم مست تو
دست میدم به دست تو
دل از زمونه میكنم
حرف دلم رو میزنم
چه حالتی داره چشات
نرگس بیماره چشات
چشم تو خوابم میكنه
مست و خرابم میكنه
وقتی نشستی رو به من
ازعاشقی بگو به من
بزار چشات دل ببره
اینجوری باشه بهتره
چشات اگه پس نزنن
چشای سرسپردمو
میشه فراموش كنم
خاطره ه

ای مردمو

اگه يک روز فهميدی که دل هزار نفر برات تنگ شده٬ بدون اوليش منم!

اگه يک روز فهميدی که دل صد نفر برات تنگ شده٬ بدون اوليش منم!

اگه يک روز فهميدی دل ده نفر برات تنگ شده٬ بدون اوليش منم!

اگه يک روز فهميدی که يک نفر دلش برات تنگ شده٬ بدون اون منم!

اگه يک روز فهميدی که کسی دلش برات تنگ نشده٬ بدون من مُردم!!!

وقتي دل شكسته بودم تو رسيدي

از زمـــونه خسته بـــودم تو رسيدي

................................

گفتي تو قلب يه رنگت خونه دارم

هر نفس فقط تــو رو بهـــونه دارم

گفتي تـو دنيا فقط تـــو مهــربوني

تا ته جاده عشق باهام مي موني

.................................

ديگه تا يكي شدن چيزي نمونده

اون چشــاي ناز تو غم سوزونده

     *******

تو رسيدي شب سفر كرد

شب چشمات در بدر كرد

تو رسيدي چو گــــل صبح

عشق تو قلب من اثر كرد

اي يار سبز خورشيد چه بي بهانه رفتي

سرخي قلب من را سبزينه کرده رفتي

آن گل که تو نمودي از خون دل سيراب

پژمرده گشته اکنون از آن زمان که رفتي

يــادش بخـــير آن روز لبخنـــد آخــر تــــو

با گونه هاي سرخت خنديدي و تو رفتي

گفتي که در ره ما مرگ است خط آخر

افسوس از اين زمانه مرگ آمد و تو رفتي

چيزي ندارم از تـــو جز پاره هاي عکسي

جز خاطرات اشکم در لحظه اي که رفتي

عطر خوش نسيمت بوي بهشت مي داد

فردوس خاک پا شد از آن زمان که رفتي

دارم هنــــــوز در ياد آن آخـــرين کـــلامت

صفا  ندارد  دگر در اين جا  بي  تو   ماندن

چها تو  كردي  با  من  با  رفتن و   نماندن

هرگز  نرفتي  از ياد  اي  مهربان  و  زيبا 

با ياد تو  زنده ام  شبانه  روز  در  اين جا 

هميشه در قلب من حرمت تو باقيست 

نمادي از تو دارم همان كه  يادگاريست 

گفتم بمان كنارم  اما تو رفتي  شيرين

ماندن كنارت  آخر‍  شد  آرزويي  ديرين

فرصت  نشد  كه ديگر كنار من  بماني 

براي من تو هر  روز از عاشقي بخواني

با رفتنَت از اين جا به اوج عشق رسيدم 

تمام   غصه ها   را   براي  خود   خريدم

به ياد     خاطراتَت   به ياد   خنده هايَت

به ياد آن همه عشق به ياد  آن  نگاهَت

به ياد   لحظه هايي كه  بود  در  كنارم 

به ياد او كه عشقش نمي رود  ز  يادم

بايد که ترسيد

ز دلهای شکسته

که پر سوزند و پر گداز

سراچه اشکند و آه

پای نبايد گذاشت

بر دلهای شکسته

مرگ همسايه ای اشناست

در کمين جان و عشق است

رنگ ميبازد اميد.

درسايه شوم سار مرگ

ولی !

گاه مرگ نعمتی است

در سياهی

پايانی بر همه رنج است

نور اميدی است

 در سياهی

مرگ گاه

رويای فراموشی است

درد ما را که درمان کند

هجر ما را که سامان دهد

اين  همه سرگشتگی و تلخی

کيست که اين همه را پايان دهد

غم گرفته است جهانی

کيست که به اين غم پايان دهد

اسيرم در زندانی تلخ

همنشين با گرگان گرسنه

سفيهان کج انديش

کيست که اين درد پايان دهد

فرياد در گلو خفته است

ام اين سکوت پر از ناگفته هاست

فرياد است

ميتوان با شاخه گلی

لبخندی

تبسمی

با ترنم موج

در سکوت شب

خوشبخت بود

ميتوان با کلامی

نگاهی

و اميدی هر چند کوچک

خوشبخت بود

ميتوان گذشت

ميتوان رفت

و هيچ نديد

اما !

ميتوان ماند

و با ماندن

به همين سادگی

خوشبخت بود

ميتوان جست خوشبختی را

در لحظه ای

در آنی

به بلندای يک عمر

ميتوان خوشبخت بود

ميتوان گريست

و خوشبخت بود....

خورشید بی زوال همیشه زلال من

جز در هوای تو نشود باز بال من

شبهای من به یاد نگاه تو روشن است

هرگز نمی روی نفسی از خیال من

در سوختن خلاصه شود لحظه لحظه ام

از برگ برگ لاله بخوان شرح حال من

تو چشمه ای و من به زلال تو تشنه ام

بی تو به رنگ شب گذرد سال و ماه من

با جلوه ای خزان مرا نو بهار کن

ای بهترین جواب برای سوال من

تو روشن کن آسمان دلم را به پرتوی

خورشید بی زوال همیشه زلال من

در اين فصل گل ای ساغي، که غم بگريزد از دل

چه سازم با غم عشقي، که در دل کرده منزل

رسانی گر به من پيمانه ای را

سر عقل آوری ديوانه ای را

به طوفان داده ام کاشانه ای را

اگر گويم من از چشمان او افسانه ای را

حديث چشم او ريزد به هم ميخانه ای را

ز بس بر دل زدم رنگ محبت

برآيد از دل آهنگ محبت

اگر خواهی که از خاطر برم غمهای هستی

مرا با خود ببر يک لحظه در دنيای مستی

رسانی گر به من پيمانه ای را

سر عقل آوری ديوانه ای را

اگر گويم من از چشمان او افسانه ای را

حديث چشم او ريزد به هم ميخانه ای را

گر نمی دانی بدان غم در دل تنگم خانه کرده

کس نکرده با دلم کاری که غمه جانانه کرده

خود تو دانی و دل من کز تو غم شد حاصل من

گرچه در هر محفلی بی فتنه مرا ديوانه خواندی

گر نمی دانی بدان عشق تو مرا ديوانه کرده

....

کنون که اميدی به سينه ندارم بگو چه کنم؟

اگر دل خود را به او نسپارم....بگو چه کنم؟...بگو چــــــــــه کنم؟؟

ای خدا...      ای خدا...   ای خدا...

خودت میدونی که توی دلم چی میگذره

برام دیگران مهم نیستندَفقطخودتی که میدونی کی برام مهمه

پس کمکم کن......

دست نیازم سوی توستَهر چند که بدم

هر چند که اون بنده ای نیستم که سزاوار لطف تو باشه

اما تو لطیفی َ مهربانی .فریاد رسی

پس خدایا به فریاد منه بی کس تنها برس

که امید مطلقم تویی

در این دنیای نا هموار پهناورت باید به تنهایی خو بگیرم و به امید تو روزگار بگذرانم.پس این امید را از من نگیر که در نهایت فقر به تو پناه آورده ام.

من فقیر ترین تنهای تنهایم.

دوستت دارم ای خدا......ای خدا....ای خدا.....